Posted by on 8 lipca 2018

Dwóch pacjentów, których przedstawiciele cofnęli zgodę bezpośrednio po randomizacji i przydzieleniu do grupy kontrolnej, nie mogło zostać uwzględnionych w analizie zamiaru leczenia. Tabela 1. Tabela 1. Wyjściowa charakterystyka 500 pacjentów. Średni wiek 500 uczestników badania wynosił 65 lat (zakres od 23 do 96); 292 uczestników (58,4%) to mężczyźni. Czynniki ryzyka związane ze złym wynikiem, klinicznymi czynnikami ryzyka wystąpienia udaru oraz aspektami leczenia przed preandomizacją były równomiernie rozdzielone pomiędzy dwie grupy leczenia (tabela oraz tabela S1 w dodatkowym dodatku).
Przydziały leczenia i zwroty
Ogółem 233 pacjentów (46,6%) zostało przydzielonych do grupy interwencyjnej, a 267 pacjentów (53,4%) zostało przydzielonych do grupy kontrolnej. Jeden pacjent otrzymał leczenie dotętnicze po przypisaniu do grupy kontrolnej. Leczenie wewnątrzczaszkowe nigdy nie rozpoczęło się u 17 pacjentów (7,3%) przypisanych do grupy interwencyjnej (ryc. S1 w dodatkowym dodatku).
Szczegóły interwencji
Rzeczywistą terapię dotętniczą (z lub bez mechanicznej trombektomii) przeprowadzono w 196 z 233 pacjentów w grupie interwencyjnej (84,1%). U 88 pacjentów (37,8%) zastosowano znieczulenie ogólne. Jednoczesną drugą procedurę rewaskularyzacji (ostre stentowanie szyjki szyjnej) wykonano u 30 pacjentów (12,9%).
Leczenie mechaniczne przeprowadzono w 195 z 233 pacjentów (83,7%). Stenty, które można było wyłapać, zastosowano u 190 pacjentów (81,5%), a inne urządzenia zastosowano u 5 pacjentów (2,1%) (tabela S2 w dodatkowym dodatku). Dodatkowe śródtężne środki trombolityczne podano 24 pacjentom (10,3%).
Śródoperacyjne środki trombolityczne stosowano jako monoterapię u z 233 pacjentów (0,4%). Nie interweniowano u 37 pacjentów (15,9%) (ryc. S1 w dodatkowym dodatku).
Główny wynik
Tabela 2. Tabela 2. Wyniki pierwotne i wtórne oraz efekty leczenia. Rysunek 1. Rycina 1. Zmieniono wyniki skali Rankina w ciągu 90 dni w populacji, która zdecydowała się na leczenie. Przedstawiono rozkład wyników w zmodyfikowanej skali Rankina. Wyniki wahają się od 0 do 6, przy czym 0 oznacza brak objawów, brak znaczącej klinicznie niepełnosprawności, 2 niewielkie upośledzenie (pacjent jest w stanie opiekować się własnymi sprawami bez pomocy, ale nie jest w stanie wykonywać wszystkich poprzednich czynności), 3 umiarkowana niepełnosprawność (pacjent wymaga część pomocy, ale jest w stanie chodzić bez pomocy), 4 umiarkowanie ciężkie upośledzenie (pacjent nie jest w stanie zaspokoić potrzeb cielesnych bez pomocy i niezdolności do samodzielnego chodzenia), 5 ciężka niesprawność (pacjent wymaga stałej opieki i uwagi) i 6 zgonów. Istniała istotna różnica między grupą interwencyjną a grupą kontrolną w ogólnym rozkładzie wyników w analizie z regresją porządkową jednodzielną (częstość występowania, 1,66, 95% CI, 1,21 do 2,28), a także po dostosowaniu leczenia wpływ na wiek; National Institutes of Health Skrining Wynik skali wyjściowej; czas od początku udaru do randomizacji; status w odniesieniu do poprzedniego udaru, migotania przedsionków i cukrzycy; oraz zamknięcie zakończenia tętnicy szyjnej wewnętrznej (tak lub nie) w analizie z regresem wielozmiennym (skorygowany wspólny iloraz szans, 1,67, 95% CI, 1,21 do 2,30). W grupie kontrolnej tylko pacjent (0,4%) miał zmodyfikowany wynik Rankina równy 0.
Dane dotyczące pierwotnego wyniku (wynik w zmodyfikowanej skali Rankina po 90 dniach) były kompletne. Nastąpiło przesunięcie w rozkładzie wyników pierwszorzędowych wyników na korzyść interwencji. Skorygowany wspólny iloraz szans wyniósł 1,67 (przedział ufności 95% [CI], 1,21 do 2,30) (tabela 2). Przesunięcie w kierunku lepszych wyników na korzyść interwencji było spójne dla wszystkich kategorii zmodyfikowanej skali Rankina, z wyjątkiem śmierci (rys. 1). Bezwzględna różnica między grupami w odsetku pacjentów, którzy byli funkcjonalnie niezależni (zmodyfikowany wynik Rankina, 0 do 2) wynosił 13,5 punktu procentowego (95% CI, 5,9 do 21,2) na korzyść interwencji (32,6% wobec 19,1%) , z dostosowanym ilorazem szans 2,16 (95% CI, 1,39 do 3,38) (Tabela 2).
Drugorzędne wyniki
Wszystkie wtórne wyniki kliniczne i obrazowe faworyzowały interwencję (tabela 2 i tabela S3 w dodatkowym dodatku). Wynik NIHSS po 5 do 7 dniach wynosił średnio 2,9 punktu (95% CI, 1,5 do 4,3) niższy w grupie interwencyjnej niż w grupie kontrolnej.
Dane dotyczące rekanalizacji po 24 godzinach, ocenione za pomocą CTA, były dostępne dla 394 pacjentów. Brak rezydualnej okluzji w miejscu docelowym był częstszy w grupie interwencyjnej (141 z 187 pacjentów [75,4%]) niż w grupie kontrolnej (68 z 207 pacjentów [32,9%]) (Tabela 2)
[hasła pokrewne: blachodachówka gontopodobna, nutraceutyki, Dmuchawy bocznokanałowe ]

Powiązane tematy z artykułem: blachodachówka gontopodobna Dmuchawy bocznokanałowe nutraceutyki

Posted by on 8 lipca 2018

Dwóch pacjentów, których przedstawiciele cofnęli zgodę bezpośrednio po randomizacji i przydzieleniu do grupy kontrolnej, nie mogło zostać uwzględnionych w analizie zamiaru leczenia. Tabela 1. Tabela 1. Wyjściowa charakterystyka 500 pacjentów. Średni wiek 500 uczestników badania wynosił 65 lat (zakres od 23 do 96); 292 uczestników (58,4%) to mężczyźni. Czynniki ryzyka związane ze złym wynikiem, klinicznymi czynnikami ryzyka wystąpienia udaru oraz aspektami leczenia przed preandomizacją były równomiernie rozdzielone pomiędzy dwie grupy leczenia (tabela oraz tabela S1 w dodatkowym dodatku).
Przydziały leczenia i zwroty
Ogółem 233 pacjentów (46,6%) zostało przydzielonych do grupy interwencyjnej, a 267 pacjentów (53,4%) zostało przydzielonych do grupy kontrolnej. Jeden pacjent otrzymał leczenie dotętnicze po przypisaniu do grupy kontrolnej. Leczenie wewnątrzczaszkowe nigdy nie rozpoczęło się u 17 pacjentów (7,3%) przypisanych do grupy interwencyjnej (ryc. S1 w dodatkowym dodatku).
Szczegóły interwencji
Rzeczywistą terapię dotętniczą (z lub bez mechanicznej trombektomii) przeprowadzono w 196 z 233 pacjentów w grupie interwencyjnej (84,1%). U 88 pacjentów (37,8%) zastosowano znieczulenie ogólne. Jednoczesną drugą procedurę rewaskularyzacji (ostre stentowanie szyjki szyjnej) wykonano u 30 pacjentów (12,9%).
Leczenie mechaniczne przeprowadzono w 195 z 233 pacjentów (83,7%). Stenty, które można było wyłapać, zastosowano u 190 pacjentów (81,5%), a inne urządzenia zastosowano u 5 pacjentów (2,1%) (tabela S2 w dodatkowym dodatku). Dodatkowe śródtężne środki trombolityczne podano 24 pacjentom (10,3%).
Śródoperacyjne środki trombolityczne stosowano jako monoterapię u z 233 pacjentów (0,4%). Nie interweniowano u 37 pacjentów (15,9%) (ryc. S1 w dodatkowym dodatku).
Główny wynik
Tabela 2. Tabela 2. Wyniki pierwotne i wtórne oraz efekty leczenia. Rysunek 1. Rycina 1. Zmieniono wyniki skali Rankina w ciągu 90 dni w populacji, która zdecydowała się na leczenie. Przedstawiono rozkład wyników w zmodyfikowanej skali Rankina. Wyniki wahają się od 0 do 6, przy czym 0 oznacza brak objawów, brak znaczącej klinicznie niepełnosprawności, 2 niewielkie upośledzenie (pacjent jest w stanie opiekować się własnymi sprawami bez pomocy, ale nie jest w stanie wykonywać wszystkich poprzednich czynności), 3 umiarkowana niepełnosprawność (pacjent wymaga część pomocy, ale jest w stanie chodzić bez pomocy), 4 umiarkowanie ciężkie upośledzenie (pacjent nie jest w stanie zaspokoić potrzeb cielesnych bez pomocy i niezdolności do samodzielnego chodzenia), 5 ciężka niesprawność (pacjent wymaga stałej opieki i uwagi) i 6 zgonów. Istniała istotna różnica między grupą interwencyjną a grupą kontrolną w ogólnym rozkładzie wyników w analizie z regresją porządkową jednodzielną (częstość występowania, 1,66, 95% CI, 1,21 do 2,28), a także po dostosowaniu leczenia wpływ na wiek; National Institutes of Health Skrining Wynik skali wyjściowej; czas od początku udaru do randomizacji; status w odniesieniu do poprzedniego udaru, migotania przedsionków i cukrzycy; oraz zamknięcie zakończenia tętnicy szyjnej wewnętrznej (tak lub nie) w analizie z regresem wielozmiennym (skorygowany wspólny iloraz szans, 1,67, 95% CI, 1,21 do 2,30). W grupie kontrolnej tylko pacjent (0,4%) miał zmodyfikowany wynik Rankina równy 0.
Dane dotyczące pierwotnego wyniku (wynik w zmodyfikowanej skali Rankina po 90 dniach) były kompletne. Nastąpiło przesunięcie w rozkładzie wyników pierwszorzędowych wyników na korzyść interwencji. Skorygowany wspólny iloraz szans wyniósł 1,67 (przedział ufności 95% [CI], 1,21 do 2,30) (tabela 2). Przesunięcie w kierunku lepszych wyników na korzyść interwencji było spójne dla wszystkich kategorii zmodyfikowanej skali Rankina, z wyjątkiem śmierci (rys. 1). Bezwzględna różnica między grupami w odsetku pacjentów, którzy byli funkcjonalnie niezależni (zmodyfikowany wynik Rankina, 0 do 2) wynosił 13,5 punktu procentowego (95% CI, 5,9 do 21,2) na korzyść interwencji (32,6% wobec 19,1%) , z dostosowanym ilorazem szans 2,16 (95% CI, 1,39 do 3,38) (Tabela 2).
Drugorzędne wyniki
Wszystkie wtórne wyniki kliniczne i obrazowe faworyzowały interwencję (tabela 2 i tabela S3 w dodatkowym dodatku). Wynik NIHSS po 5 do 7 dniach wynosił średnio 2,9 punktu (95% CI, 1,5 do 4,3) niższy w grupie interwencyjnej niż w grupie kontrolnej.
Dane dotyczące rekanalizacji po 24 godzinach, ocenione za pomocą CTA, były dostępne dla 394 pacjentów. Brak rezydualnej okluzji w miejscu docelowym był częstszy w grupie interwencyjnej (141 z 187 pacjentów [75,4%]) niż w grupie kontrolnej (68 z 207 pacjentów [32,9%]) (Tabela 2)
[hasła pokrewne: blachodachówka gontopodobna, nutraceutyki, Dmuchawy bocznokanałowe ]

Powiązane tematy z artykułem: blachodachówka gontopodobna Dmuchawy bocznokanałowe nutraceutyki