Posted by on 7 września 2018

Z wyjątkiem powiększonych węzłów chłonnych krezkowych wszystkie inne narządy wyglądały normalnie. Pełny opis wyników badań klinicznych i dodatkowych wyników badań laboratoryjnych przedstawiono w Dodatku uzupełniającym. Kurs kliniczny i zarządzanie
Terapia objawowa
Leczenie mdłości, wymiotów i gorączki wprowadzano dożylnie natychmiast po przyjęciu, ponieważ doustne przyjmowanie leku nie było możliwe. Przegląd wszystkich podawanych leków z odpowiednimi ramami czasowymi oraz nasze rozważania dotyczące leczenia eksperymentalnych terapii podano w Dodatku Uzupełniającym.
Baseline Fluid and Nutrition Management
Podjęto maksymalne działania wspomagające, których głównym celem było przywrócenie i utrzymanie równowagi objętościowej i elektrolitowej. Pacjent został uznany za wysokiego ryzyka wstrząsu hipowolemicznego na podstawie wydajności kału ponad 8000 ml na 24 godziny w ciągu pierwszych 3 dni po przeniesieniu do Hamburga (dni 10 do 12) (Tabela 1). Nudności i wymioty uniemożliwiały nawadnianie doustne, a duża resuscytacja do 10 litrów na dzień, z dodatnim saldem objętości netto wynoszącym 30 litrów podczas pierwszego tygodnia, była konieczna do stabilizacji wartości sercowo-naczyniowych. Rehydracja była prowadzona przez badanie kliniczne i powtarzane badania ultrasonograficzne żyły dolnej dolnej. Utrzymujące się niskie poziomy potasu wymagały ciągłego dożylnego substytucji od 8 do 10 mmol chlorku potasu na godzinę. Aby zaspokoić zapotrzebowanie na objętość i uzupełnienie elektrolitem, centralny cewnik żylny umieszczono w 15 dniu.
Z powodu porażennej niedrożności jelit i dużej objętości resztek żołądka z ciężką czkawką, żywienie dojelitowe nie było tolerowane. Próby stymulacji perystaltyki za pomocą erytromycyny i neostygminy zakończyły się niepowodzeniem, co doprowadziło do rozpoczęcia żywienia pozajelitowego w dniu 11, w tym podawania glutaminy w dawce 0,3 g na kilogram masy ciała na dobę, jako możliwego wsparcia dla integralności śluzówki.5 Po ustabilizowaniu się stanu pacjenta w 17 dniu rozpoczęto żywienie dojelitowe o standardowej formule o niskiej zawartości błonnika.
Kurs kliniczny i zarządzanie powikłaniami
Pacjent pozostawał stabilny klinicznie w dniach 10-12. Emesis zakończyła się w dniu 13., a biegunka o dużej objętości (> 1000 ml) ustąpiła w dniu 15. Stężenie hemoglobiny i kreatyniny powróciło do normy w dniu 12, a poziomy aminotransferaz stopniowo odrzucono (tabela 1). Jednak gorączka (40,0 ° C), hipoksemia, tachykardia, duszność i ból brzucha wystąpiły w dniu 13. Badania laboratoryjne wykazały leukocytozę (14,1 × 103 komórek białych na milimetr sześcienny) z przewagą neutrofilów (87%) i podwyższony poziom białka C-reaktywnego (43 mg na litr). Odkrycia te interpretowano jako sugestię współistniejącego wtórnego zapalenia otrzewnej i sepsy z powodu utraty integralności błon śluzowych i translokacji bakteryjnej.
Rycina 1. Rycina 1. Oś czasu obciążenia wirusowym RNA osocza, posocznicą i terapią przeciwdrobnoustrojową u pacjenta z ciężką chorobą wirusa Ebola. Pokazano spadek liczby wirusowych kopii w osoczu (czerwona linia) oraz rozwój i przebieg leukocytozy (szara linia). Maksymalne poziomy białka C-reaktywnego (w miligramach na litr) zaznaczono na niebiesko powyżej odpowiednich liczb dni. Czas, w którym przeprowadzono hodowlę krwi, oznaczono strzałką w dniu 12. Czas trwania terapii przeciwbakteryjnej przedstawiono za pomocą szarych pasków. Przerywana szara linia reprezentuje górną granicę normalnego zakresu dla białych krwinek. Przerywana czerwona linia reprezentuje dolną granicę wykrywania wirusowego RNA w osoczu w teście reakcji łańcuchowej polimerazy z odwrotną transkryptazą.
Leczenie przeciwbakteryjne ceftriaksonem rozpoczęto w dniu 13 i zmieniono na meropenem i wankomycynę wieczorem dnia 14, kiedy stan pacjenta pogorszył się dalej, ze wzrostem liczby białych krwinek (26,9 × 103 na milimetr sześcienny). Hodowle krwi pobrane w dniu 12 i przeprowadzone w UTHCI wykazały wzrost bakterii Gram-ujemnej opornej na ampicylinę, cyprofloksacynę i cefalosporyny trzeciej generacji, ale wrażliwe na meropenem. Bardziej zaawansowane narzędzia do pełnej identyfikacji organizmu i oceny specjacji były niedostępne w warunkach UTHCI. Przegląd osi czasu posocznicy przedstawiono na rycinie 1, pokazując, że pojawiły się nowe ciężkie objawy ogólnoustrojowe, podczas gdy obciążenie RNA EBOV już spadało.
Leczenie pacjenta było dodatkowo komplikowane rozwojem małych wysięków opłucnowych i osierdziowych, puchliny brzusznej i nasilającego się obrzęku jelitowego, które prawdopodobnie wynikały z połączenia cytotoksyczności komórkowej śródbłonka EBOV6 i zmniejszania stężenia białka w surowicy w wyniku rygorystycznego zarządzania objętością
[przypisy: grzybica pochwy a brak okresu, miejsce w kolejce do sanatorium, korekta małżowin usznych ]

Powiązane tematy z artykułem: grzybica pochwy a brak okresu korekta małżowin usznych miejsce w kolejce do sanatorium

Posted by on 7 września 2018

Z wyjątkiem powiększonych węzłów chłonnych krezkowych wszystkie inne narządy wyglądały normalnie. Pełny opis wyników badań klinicznych i dodatkowych wyników badań laboratoryjnych przedstawiono w Dodatku uzupełniającym. Kurs kliniczny i zarządzanie
Terapia objawowa
Leczenie mdłości, wymiotów i gorączki wprowadzano dożylnie natychmiast po przyjęciu, ponieważ doustne przyjmowanie leku nie było możliwe. Przegląd wszystkich podawanych leków z odpowiednimi ramami czasowymi oraz nasze rozważania dotyczące leczenia eksperymentalnych terapii podano w Dodatku Uzupełniającym.
Baseline Fluid and Nutrition Management
Podjęto maksymalne działania wspomagające, których głównym celem było przywrócenie i utrzymanie równowagi objętościowej i elektrolitowej. Pacjent został uznany za wysokiego ryzyka wstrząsu hipowolemicznego na podstawie wydajności kału ponad 8000 ml na 24 godziny w ciągu pierwszych 3 dni po przeniesieniu do Hamburga (dni 10 do 12) (Tabela 1). Nudności i wymioty uniemożliwiały nawadnianie doustne, a duża resuscytacja do 10 litrów na dzień, z dodatnim saldem objętości netto wynoszącym 30 litrów podczas pierwszego tygodnia, była konieczna do stabilizacji wartości sercowo-naczyniowych. Rehydracja była prowadzona przez badanie kliniczne i powtarzane badania ultrasonograficzne żyły dolnej dolnej. Utrzymujące się niskie poziomy potasu wymagały ciągłego dożylnego substytucji od 8 do 10 mmol chlorku potasu na godzinę. Aby zaspokoić zapotrzebowanie na objętość i uzupełnienie elektrolitem, centralny cewnik żylny umieszczono w 15 dniu.
Z powodu porażennej niedrożności jelit i dużej objętości resztek żołądka z ciężką czkawką, żywienie dojelitowe nie było tolerowane. Próby stymulacji perystaltyki za pomocą erytromycyny i neostygminy zakończyły się niepowodzeniem, co doprowadziło do rozpoczęcia żywienia pozajelitowego w dniu 11, w tym podawania glutaminy w dawce 0,3 g na kilogram masy ciała na dobę, jako możliwego wsparcia dla integralności śluzówki.5 Po ustabilizowaniu się stanu pacjenta w 17 dniu rozpoczęto żywienie dojelitowe o standardowej formule o niskiej zawartości błonnika.
Kurs kliniczny i zarządzanie powikłaniami
Pacjent pozostawał stabilny klinicznie w dniach 10-12. Emesis zakończyła się w dniu 13., a biegunka o dużej objętości (> 1000 ml) ustąpiła w dniu 15. Stężenie hemoglobiny i kreatyniny powróciło do normy w dniu 12, a poziomy aminotransferaz stopniowo odrzucono (tabela 1). Jednak gorączka (40,0 ° C), hipoksemia, tachykardia, duszność i ból brzucha wystąpiły w dniu 13. Badania laboratoryjne wykazały leukocytozę (14,1 × 103 komórek białych na milimetr sześcienny) z przewagą neutrofilów (87%) i podwyższony poziom białka C-reaktywnego (43 mg na litr). Odkrycia te interpretowano jako sugestię współistniejącego wtórnego zapalenia otrzewnej i sepsy z powodu utraty integralności błon śluzowych i translokacji bakteryjnej.
Rycina 1. Rycina 1. Oś czasu obciążenia wirusowym RNA osocza, posocznicą i terapią przeciwdrobnoustrojową u pacjenta z ciężką chorobą wirusa Ebola. Pokazano spadek liczby wirusowych kopii w osoczu (czerwona linia) oraz rozwój i przebieg leukocytozy (szara linia). Maksymalne poziomy białka C-reaktywnego (w miligramach na litr) zaznaczono na niebiesko powyżej odpowiednich liczb dni. Czas, w którym przeprowadzono hodowlę krwi, oznaczono strzałką w dniu 12. Czas trwania terapii przeciwbakteryjnej przedstawiono za pomocą szarych pasków. Przerywana szara linia reprezentuje górną granicę normalnego zakresu dla białych krwinek. Przerywana czerwona linia reprezentuje dolną granicę wykrywania wirusowego RNA w osoczu w teście reakcji łańcuchowej polimerazy z odwrotną transkryptazą.
Leczenie przeciwbakteryjne ceftriaksonem rozpoczęto w dniu 13 i zmieniono na meropenem i wankomycynę wieczorem dnia 14, kiedy stan pacjenta pogorszył się dalej, ze wzrostem liczby białych krwinek (26,9 × 103 na milimetr sześcienny). Hodowle krwi pobrane w dniu 12 i przeprowadzone w UTHCI wykazały wzrost bakterii Gram-ujemnej opornej na ampicylinę, cyprofloksacynę i cefalosporyny trzeciej generacji, ale wrażliwe na meropenem. Bardziej zaawansowane narzędzia do pełnej identyfikacji organizmu i oceny specjacji były niedostępne w warunkach UTHCI. Przegląd osi czasu posocznicy przedstawiono na rycinie 1, pokazując, że pojawiły się nowe ciężkie objawy ogólnoustrojowe, podczas gdy obciążenie RNA EBOV już spadało.
Leczenie pacjenta było dodatkowo komplikowane rozwojem małych wysięków opłucnowych i osierdziowych, puchliny brzusznej i nasilającego się obrzęku jelitowego, które prawdopodobnie wynikały z połączenia cytotoksyczności komórkowej śródbłonka EBOV6 i zmniejszania stężenia białka w surowicy w wyniku rygorystycznego zarządzania objętością
[przypisy: grzybica pochwy a brak okresu, miejsce w kolejce do sanatorium, korekta małżowin usznych ]

Powiązane tematy z artykułem: grzybica pochwy a brak okresu korekta małżowin usznych miejsce w kolejce do sanatorium