Posted by on 28 maja 2018

Mediana przeżycia wolnego od progresji wynosiła 5,7 miesiąca w grupie gefitinibu i 5,8 miesiąca w grupie karboplatyna-paklitaksel, w przybliżeniu zbiegając się z przekroczeniem krzywych Kaplana-Meiera. 12-miesięczne wskaźniki przeżycia wolnego od progresji wynosiły 24,9% dla gefitynibu i 6,7% dla paklitakselu z karboplatyną; w sumie 950 pacjentów miało progresję choroby. Badanie spełniło swój pierwotny cel, polegający na wykazaniu nie gorszej jakości i wykazało wyższość gefitynibu w porównaniu z karboplatyną-paklitakselem w celu przeżycia bez progresji choroby (współczynnik ryzyka progresji lub śmierci, 0,74; 95% przedział ufności [CI], 0,65 do 0,85; P < 0,001). Prawdopodobieństwo, że pacjent byłby wolny od postępu choroby było większe w przypadku paklitakselu karboplatyny w ciągu pierwszych 6 miesięcy i więcej w przypadku gefitynibu w ciągu kolejnych 16 miesięcy (Figura 2A). Przeżycie wolne od progresji było dłuższe w grupie gefitinibu niż w grupie karboplatyna-paklitaksel we wszystkich podgrupach klinicznych; jedynym czynnikiem klinicznym, który wpływał na czas przeżycia wolnego od progresji był wiek (<65 lat: współczynnik ryzyka, 0,81, 95% CI, 0,70 do 0,95, P = 0,007, . 65 lat: współczynnik ryzyka, 0,58, 95% CI, 0,45 do 0,76 ; P <0,001; P = 0,03 dla interakcji leczenia z wiekiem) (ryc. w dodatkowym dodatku). Łącznie 1038 pacjentów (85,3%) wyraziło zgodę na analizę biomarkerów, a 683 pacjentów (56,1%) dostarczyło próbki. Dane z mutacji EGFR dla 437 pacjentów (35,9%) można ocenić. Pacjenci z próbką tkanki, którą można było ocenić, mieli cechy demograficzne podobne do cech całej populacji (Tabela w dodatku uzupełniającym). Spośród 437 próbek 261 (59,7%) było pozytywnych pod względem mutacji. Spośród tych 261 próbek 140 (53,6%) miało delecje egzonów 19, 111 (42,5%) miało mutację w eksonie 21 (L858R), 11 (4,2%) miało mutację w eksonie 20 (T790M) i 10 (3,8%). ) miał inne mutacje; 11 pacjentów miało wiele mutacji. Proporcje mutacji były dobrze zrównoważone pomiędzy dwiema grupami (Tabela 2 w Dodatku Uzupełniającym).
Istniało znaczące oddziaływanie między leczeniem a mutacją EGFR w odniesieniu do przeżycia wolnego od progresji (P <0,001). Przeżycie wolne od progresji było znacznie dłuższe u pacjentów otrzymujących gefitinib niż u pacjentów otrzymujących karboplatynę-paklitaksel w podgrupie z dodatnim mianem mutacji (współczynnik ryzyka w przypadku progresji, 0,48, 95% CI, 0,36 do 0,64, p <0,001) (wykres 2B) oraz istotnie jest krótszy u pacjentów otrzymujących gefitinib niż u pacjentów otrzymujących karboplatynę-paklitaksel w podgrupie z ujemną mutacją (współczynnik ryzyka, 2,85; 95% CI, 2,05 do 3,98; P <0,001) (Figura 2C). Wyniki w podgrupie o nieznanym statusie mutacji EGFR (współczynnik ryzyka dla gefitynibu, 0,68, 95% CI, 0,58 do 0,81, P <0,001) (Figura 2D) były podobne jak dla całej populacji.
Wskaźnik obiektywnej odpowiedzi w całej populacji był istotnie wyższy w przypadku gefitinibu niż w przypadku paklitakselu z karboplatyną (43,0% w porównaniu z 32,2%, iloraz szans, 1,59; 95% CI, 1,25 do 2,01; p <0,001) (tabela 3 w dodatkowym dodatku ) i liczbowo lub statystycznie silniej w przypadku gefitynibu we wszystkich podgrupach klinicznych. Wskaźnik obiektywnej odpowiedzi wynosił 71,2% w przypadku gefitinibu w porównaniu z 47,3% z karboplatyną-paclitakselem w podgrupie z dodatnim mianowaniem mutacji (P <0,001) i 1,1% (jeden pacjent) w porównaniu do 23,5% odpowiednio w podgrupie z ujemną mutacją (p = 0,001 ) (Tabela 3 w dodatkowym dodatku).
Całkowite przeżycie w tej wczesnej analizie (450 pacjentów [37,0%] zmarło, a kontynuacja była kontynuowana) było podobne w obu grupach w całej populacji (współczynnik ryzyka zgonu w grupie gefitynibu, 0,91, 95% CI, 0,76 do 1,10 ) (Figa
[przypisy: stabilizator stawu skokowego, rehabilitacja niemowląt, maszyny pakujące ]

Powiązane tematy z artykułem: maszyny pakujące rehabilitacja niemowląt stabilizator stawu skokowego

Posted by on 28 maja 2018

Mediana przeżycia wolnego od progresji wynosiła 5,7 miesiąca w grupie gefitinibu i 5,8 miesiąca w grupie karboplatyna-paklitaksel, w przybliżeniu zbiegając się z przekroczeniem krzywych Kaplana-Meiera. 12-miesięczne wskaźniki przeżycia wolnego od progresji wynosiły 24,9% dla gefitynibu i 6,7% dla paklitakselu z karboplatyną; w sumie 950 pacjentów miało progresję choroby. Badanie spełniło swój pierwotny cel, polegający na wykazaniu nie gorszej jakości i wykazało wyższość gefitynibu w porównaniu z karboplatyną-paklitakselem w celu przeżycia bez progresji choroby (współczynnik ryzyka progresji lub śmierci, 0,74; 95% przedział ufności [CI], 0,65 do 0,85; P < 0,001). Prawdopodobieństwo, że pacjent byłby wolny od postępu choroby było większe w przypadku paklitakselu karboplatyny w ciągu pierwszych 6 miesięcy i więcej w przypadku gefitynibu w ciągu kolejnych 16 miesięcy (Figura 2A). Przeżycie wolne od progresji było dłuższe w grupie gefitinibu niż w grupie karboplatyna-paklitaksel we wszystkich podgrupach klinicznych; jedynym czynnikiem klinicznym, który wpływał na czas przeżycia wolnego od progresji był wiek (<65 lat: współczynnik ryzyka, 0,81, 95% CI, 0,70 do 0,95, P = 0,007, . 65 lat: współczynnik ryzyka, 0,58, 95% CI, 0,45 do 0,76 ; P <0,001; P = 0,03 dla interakcji leczenia z wiekiem) (ryc. w dodatkowym dodatku). Łącznie 1038 pacjentów (85,3%) wyraziło zgodę na analizę biomarkerów, a 683 pacjentów (56,1%) dostarczyło próbki. Dane z mutacji EGFR dla 437 pacjentów (35,9%) można ocenić. Pacjenci z próbką tkanki, którą można było ocenić, mieli cechy demograficzne podobne do cech całej populacji (Tabela w dodatku uzupełniającym). Spośród 437 próbek 261 (59,7%) było pozytywnych pod względem mutacji. Spośród tych 261 próbek 140 (53,6%) miało delecje egzonów 19, 111 (42,5%) miało mutację w eksonie 21 (L858R), 11 (4,2%) miało mutację w eksonie 20 (T790M) i 10 (3,8%). ) miał inne mutacje; 11 pacjentów miało wiele mutacji. Proporcje mutacji były dobrze zrównoważone pomiędzy dwiema grupami (Tabela 2 w Dodatku Uzupełniającym).
Istniało znaczące oddziaływanie między leczeniem a mutacją EGFR w odniesieniu do przeżycia wolnego od progresji (P <0,001). Przeżycie wolne od progresji było znacznie dłuższe u pacjentów otrzymujących gefitinib niż u pacjentów otrzymujących karboplatynę-paklitaksel w podgrupie z dodatnim mianem mutacji (współczynnik ryzyka w przypadku progresji, 0,48, 95% CI, 0,36 do 0,64, p <0,001) (wykres 2B) oraz istotnie jest krótszy u pacjentów otrzymujących gefitinib niż u pacjentów otrzymujących karboplatynę-paklitaksel w podgrupie z ujemną mutacją (współczynnik ryzyka, 2,85; 95% CI, 2,05 do 3,98; P <0,001) (Figura 2C). Wyniki w podgrupie o nieznanym statusie mutacji EGFR (współczynnik ryzyka dla gefitynibu, 0,68, 95% CI, 0,58 do 0,81, P <0,001) (Figura 2D) były podobne jak dla całej populacji.
Wskaźnik obiektywnej odpowiedzi w całej populacji był istotnie wyższy w przypadku gefitinibu niż w przypadku paklitakselu z karboplatyną (43,0% w porównaniu z 32,2%, iloraz szans, 1,59; 95% CI, 1,25 do 2,01; p <0,001) (tabela 3 w dodatkowym dodatku ) i liczbowo lub statystycznie silniej w przypadku gefitynibu we wszystkich podgrupach klinicznych. Wskaźnik obiektywnej odpowiedzi wynosił 71,2% w przypadku gefitinibu w porównaniu z 47,3% z karboplatyną-paclitakselem w podgrupie z dodatnim mianowaniem mutacji (P <0,001) i 1,1% (jeden pacjent) w porównaniu do 23,5% odpowiednio w podgrupie z ujemną mutacją (p = 0,001 ) (Tabela 3 w dodatkowym dodatku).
Całkowite przeżycie w tej wczesnej analizie (450 pacjentów [37,0%] zmarło, a kontynuacja była kontynuowana) było podobne w obu grupach w całej populacji (współczynnik ryzyka zgonu w grupie gefitynibu, 0,91, 95% CI, 0,76 do 1,10 ) (Figa
[przypisy: stabilizator stawu skokowego, rehabilitacja niemowląt, maszyny pakujące ]

Powiązane tematy z artykułem: maszyny pakujące rehabilitacja niemowląt stabilizator stawu skokowego